आमचा काळ कॅसेट चा होता. ' झंकार ' मध्ये यादि देऊन आणलेल्या कॅसेटवर गाणी ऐकणे हा वाचनाबरोबरचा छंद. गाणी आवडत असली तरी पुस्तक परिक्षण व चित्रपट परिक्षण याप्रमाणे गाण्यावर लिखाण केले नाही. परवा भय इथले संपत नाही या गाण्याचे खरे तर कवितेचे रसग्रहण वाचले आणि लिहावे असे वाटले. कवितेतील शब्द , संगीत आणि गाणारा सुंदर आवाज एक श्रवणिय व रसग्रहणीय गाणे बनवतात. कानावर पडलेले गाणे ऐकणे आणि कानातून मनात शिरलेले गाणे ऐकणे यात फरक आहे. शुक्रतारा मंदवारा - पाण्यामध्ये शितल प्रकाश देणारा चंद्र दिसत आहे, आकाशात शुक्रतारा आहे, वाऱ्याची मंद झुळूक अंगावर येत आहे आणि गाण्यांतून स्वप्न वाहत आहे अशा या भावूक क्षणी मन म्हणतेय तू माझ्या डोळ्यात डोळे मिसळून पहा , तू माझ्या जवळ रहा. माझ्या भावना कशा सांगू हे कळत नाही तूच या लाजऱ्या फुलाला समजून घे. हे पवना, माझ्या भावनांचा गंध तू माझ्या प्रेमा पर्यंत पोहचव. माझ्या लाजऱ्या फुला या भावनांचा सुवास तुझ्या मनात शिरून ह्रदयातील स्पंदनाने हवा आल्हाददायक झाली आहे. थरारे ही हवा हे शब्द मनातील नाजूक भावना दर्शवतात. या मधुर अशा स्वरांनी मी भारावून गेले आहे तुझ्या जवळ असण्यांने जन्म म्हणजे जीवन व्यापले आहे, आनंदी झाले आहे. मी जे स्वप्नात शोधत होते ते तू माझ्या डोळ्यासमोर आल्यावर जागेपणी मिळेल. तू आणि तूच माझ्या डोळ्यात साठून राहिला आहेस. फुलांनी बहरलेली फांदी जशी वाकते तसे तुझ्या असण्याने माझे जीवन आनंदाने बहरून गेलेय. जीवाचे फुल झालेय आणि मन भारावून गेलेय म्हणूनच " तू असा जवळी राहा "
" तू अशी जवळी राहा."
जादुई शब्द लिहिणारे श्री पाडगावकर, आवाजाने मोहून टाकणारे श्री अरुण दाते, श्रीमती सुधा मल्होत्रा आणि स्वरसाज चढवणारे श्री. खळे यांना सलाम.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा